‘Dankzij mijn netwerk bleef ik op de been’

Hij noemt het zelf een burn-on: doorgaan terwijl alles in je lijf schreeuwt dat je rust nodig hebt. Vier jaar lang balanceerde Roy Snuverink, eigenaar van automatiseringspartner Bon-ICT, op het randje van uitputting. “Ik had het gevoel dat ik tientallen bordjes tegelijk in de lucht moest houden.”

Het begon met de verbouwing van De Zuster, het pand waar hij zijn bedrijfsruimte huurde. Vanuit praktisch oogpunt hielp hij de werkzaamheden op locatie in goede banen te leiden. Maar ondanks zijn inspanningen moesten de huurders alsnog tijdelijk verkassen. Bij terugkomst investeerde hij vol vertrouwen in de inrichting van de nieuwe ruimte. Helaas ontpopte de locatie zich tot een favoriete plek voor hangjongeren, drugsgebruikers en dealers. Hij verloor veel tijd aan gesprekken met de gemeente, handhaving en politie om de situatie te verbeteren, maar de overlast nam alleen maar toe. Begin dit jaar klapte ook nog het riool. Dat was de druppel. Door de voortdurende onrust vertrok zijn personeel en ging hij hals over kop op zoek naar een nieuwe locatie.

Turbulentie op alle vlakken

Ondertussen raakte ook zijn privéleven ontwricht. Zijn huwelijk liep stuk, ondanks pogingen om het gezin bij elkaar te houden. Hij zocht steun bij de huisarts, coach, mediator en psycholoog. Maar passende hulp bleek moeilijk te vinden door de lange wachttijden in de zorg. Hij vond een luisterend oor bij een collega-ondernemer met een GGZ-praktijk. Die gesprekken gaven hem richting. Zijn vrouw en hij gingen uiteindelijk in goed overleg uit elkaar. De zorg voor hun nu twaalfjarige dochter is het belangrijkst – dat doen ze samen, in goede harmonie en met respect voor elkaar.

Daarnaast had hij ook zijn handen vol aan het vinden van goed personeel. In enkele jaren tijd wisselden negen medewerkers elkaar af. Studenten brachten energie en flexibiliteit, maar vertrokken zodra hun studie voorrang kreeg. Een herintreder via Werkse! bleek aanvankelijk een aanwinst, maar slaagde er als alleenstaande moeder niet in om werk en privé te combineren. Hij besloot haar contract niet te verlengen en haar voor de laatste drie maanden vrij te stellen van werk met behoud van salaris. Dat was financieel wel even slikken, maar hij wilde haar niet zonder vangnet laten vallen. Verdere pogingen om het team te versterken leverden wisselend resultaat. Ervaren krachten botsten met elkaar, terwijl jongere medewerkers andere verwachtingen hadden van werk en verantwoordelijkheid. Het bleek een spiegel van de veranderende tijdgeest: talent is schaars en loyaliteit komt niet vanzelf.

Kracht om door te gaan

In al die onrust stapelde het werk zich op en bleven klanten maar bellen. Toen de druk op zijn schouders te groot werd, schoten zijn collega’s te hulp. Binnen de ICT-Kring vond hij gelijkgestemden die weten hoe het ondernemerschap slapeloze nachten kan veroorzaken. In dat netwerk worden niet alleen ideeën gedeeld, maar ook zorgen, twijfels en oplossingen. Een collega hielp met software voor een eenvoudiger offerte-en contractproces, een ander bracht hem in contact met zijn vrouw, die de boekhouding opnieuw opzette. Er waren zelfs ondernemers die financiële steun aanboden om hem door de moeilijkste maanden heen te helpen. Zulke gebaren gaven hem de kracht om door te gaan. Met enkele ondernemers ontstonden duurzame samenwerkingen. Eén van hen – Digidux – hielp hem zijn processen opnieuw in te richten en structuur aan te brengen in zijn bedrijf. Daardoor kreeg hij overzicht en meer grip op de dagelijkse praktijk.

Bijna twintig jaar na de start van zijn onderneming is de rust teruggekeerd. Sinds kort zit hij in een prachtig pand aan de Nieuwe Plantage. Het team is op orde, de sfeer is goed. Van zijn zeventig klanten haakte er slechts één af. De rest bleef hem trouw. Dat voelt als een bevestiging van vertrouwen. Hij kijkt met dankbaarheid terug op de steun die hij kreeg en kan weer vooruitkijken. Hij leerde dat hulp vragen geen zwakte is, maar kracht. “Je kunt als ondernemer nog zo autonoom zijn, uiteindelijk heb je anderen nodig. Of het nu gaat om een luisterend oor, een bakkie troost, advies of praktische hulp. Alleen red je het niet. Samen wel.”